«Etxilotuta»

Dabid Martinez Perez

Asel aske! (Askel) plataformako kidea

GARA

Auziko argudio irrazionalen adibide gisa, Euskal Herrian bisitan zegoen garai berean Txilen lehergailu bat jarri izana leporatzea izan da. Bere pasaportean ere aireportuko zigilua zuen, baina badirudi hori ez zutela antzeman.

Dagoeneko 118 egun pasatu dira Txileko Gobernuak nire lagun Asel Luzarragari horrenbeste maite duen askatasuna kendu zionetik. 118 egun luze, berarentzat zein mundu guztian zehar dituen lagunentzat. Lana, denuntziak, aktibismoa, musika eta olerkiak izan dira bitartean, hamaika ekitaldi, zenbait kartel, milaka eskuorri eta lagun eta senide guztien berotasuna.

118 egun luze hauetan zehar aurkitu beharreko frogen bila ibili dira, eta froga hauek bilatzeko epea luzatu behar izan dute, gaur arte. Epea luzatze horrek argi uzten dit zer gertatzen ari den: beste auzi askorekin gertatu den moduan, froga zehatzik ez dute. Asel kartzelara eramateko baldintzak ez dira betetzen, eta ez dira beteko. Bere blogean maputxe herriaren aldeko testu anarkistak idazteagatik zelatatu dute; adierazpen askatasunaren aurkako auzi argia dugu hau, beraz. Horregatik, lanean ibili garen guztiok muntaia polizial hau nondik datorren eta nortzuk sustatu duten badakigulako, batu ziren 800 pertsonatik gora Bermeoko Kafe Antzokian, ehunka kontzentraziotan, hitzaldietan, gaztetxeetan egin diren kontzertuetan eta plataformak sustatutako ekitaldi guztietan. Horregatik batu dira 2.600 sinaduratik gora. Lan hau guztia ikusi ahal izango duzue zapatuan bertan, Arrasateko gaztetxean egingo den bideo emanaldian eta kontzertuan.

118 egun luze hauetan, argi geratu da gure lagunaren errugabetasuna, milaka lagunok argi utzi dugu ez ditugula ez fiskalaren ez Gobernuaren argudioak onartuko. Asel ezagutzen dugun guztiok, baketsua eta errespetu handiko pertsona dela dakigu, eta ez digute kontrakorik sinetsaraziko. Argi dago auzi honi kiratsa dariola, Elena Varela dokumentalista italiarraren auzian gertatu zen moduan.

Auziaren hasiera-hasieratik munduan zehar lanean ibili garenok, apurka-apurka fiskalaren argudio guztiak guztiz baliogabetu behar izan ditugu, baita lortu ere. Argudioak oso eskasak ziren, egin nahi izan duten espektakulu hau ez dute batere zaindu, eta oso erraza egin zaigu Aselen aldeko ahotsa zutik eta trabatu gabe munduan zehar gogor entzunaraztea.

Auziko argudio irrazionalen adibideetako bat Euskal Herrian bisitan zegoen garai berean Txilen lehergailu bat jarri izana leporatzea izan da. Bere pasaportean ere aireportuko zigilua zuen, baina badirudi, hori ez zutela antzeman. Badakit egia zein den, eta Aselengan konfiantza osoa dut.

Aselek berak ere gure ahotsen berri izan du, batzuk Interneten zuzenean ikusiz eta beste batzuk www.aselaskatu.org plataforman irakurriz. Badaki zenbat maite dugun eta ez dugula bakarrik utziko, ez nik ez plataformako kideek, ezta bere alde agertu diren hamaika blog, webgune eta irratik. Badaki gainera, hemendik aurrera ere lan horretan jarraituko dugula, eta jakin beharko luke hau ez dela bera askatutakoan amaituko. Askatzen dutenean, maputxe herriaren aldeko lanketa orokor bat sustatzea da aktibista batzuen helburua. Lagun baten ahotsa zarratu nahi izan dute, baina hamaika ahots ireki dituzte mundu guztian zehar.

Nahiz eta oraindik irabazteko asko dagoen, Aselen askatasun pertsonala eta justizia bermatzen dituen neurriak eskatzeko eguna heldu da. Auzia era demokratiko batean egin dadin eskatzeko ordua eta horretarako beharrezkoak diren neurri guztiak exijitzeko ordua heldu da. Lana dago egiteko, lan asko, baina gure lagun Aselen askatasunak, hau eta gehiago merezi duela uste dut.

Azkenik, Elena Varela beste behin ere gogora ekarri nahi dut, bere auzian eman dioten absoluzioak Aselen kasuan lagunduko duelakoan bainago.

Abestiak dioen moduan, atsedenik hartu gabe; lana eginez goaz aurrera. Gure laguna aske izan arte lanean jarraitzeko deia egin da. Egunero gauzak eginez, eta momentuak eskatzen dituen planteamenduak sortuz eta kaleratuz mundu guztiak Asel Luzarraga errugabea dela jakin arte.
Eta jakingo dute.

"الحرية (Hurria). Bi herri, irrintzi bat!"

Badira bi urte Saharako errefuxiatu-kanpamentuetara lehenengo bisita egin genuela, Ouserd ingurura. Bertan sahararren kultura ezagutzeko aukera izateaz gain, bertako musika tradizionala ere gertutik entzuteko beta izan genuen. Eta hori ikusita, ideia hau etorri zitzaigun burura: Sahara eta Euskal Herriaren arteko elkartasunezko musika bilduma egitea. Baina zoritxarrez ez genuen musikaririk ezagutu lehen bidai horretan, beraz airean geratu zen proiektuaren ideia.

Orain dela urtebete eskas kanpamentuetara egindako bigarren bidaian, ordea, zortea izan eta Smarako Hababa musikaria ezagutu genuen. Honela, elkarlanaren ideia berari aipatzean, gustura laguntzeko prest egongo zela esan zigun. Egun gutxi izan ziren errefuxiatu-kanpamentuetan eman genituenak eta bueltatzeko eguna iritsi zen, hala ere, zorionez Hababak Gasteizen lan egiten zuen eta bertan bizi zen gainera, beraz proiektua aurrera eramateko egoera apropos baten aurrean geunden.

Euskal Herrira itzultzean, MusikHerria kolektiboaren bitartez ezagutzen genituen taldeei elkartasun proiektuaren berri eman eta hauek segituan erantzun zuten, hainbat musika talde martxan jarri zirelarik gaiaren inguruko abestiak sortzen. Aipatzekoa eta eskertzekoa da MusikHerriaren filosofiari kasu eginez, talde bakoitzak bere gain hartu zuela abestia autoekoiztearen ardura.

Bestetik, diskoari hasiera eta bukaera emateko, pare bat bertso sortzea bururatu zitzaigun eta Amets Arzallusi egin genion proposamena. Bera hasiera-hasieratik laguntzeko prest azaldu zen eta gustu handiz grabatu zituen bildumarako espreski egindako bi bertsoak. Honetaz gain, Unai Ormaetxearen "Mario haritik tiraka" lanetik, "Agurra" abestia hartu genuen (gaitaz eta txalapartaz eginiko agur berezia) Amets Arzallusen azken bertsoaren atzetik bilduma ixteko.

Bestalde, Saharako musika taldeen musika behar genuen eta hori guztia Hababarekin adostu zen. Bere Gasteizko etxean, Sahara bailitzan, te eta kus-kus artean, bere lagun musikarien abestiak aukeratzen hasi ginen. Baina hemen zailtasun batekin topatu ginen, argitaratu nahi genuen elkarlan hau MusikHerriarekin egin nahi genuenez, bere filosofiarekin bat egiteko, copyright-ik gabeko abestiak behar genituen eta SGAE edo SACEMekin zerikusirik izango ez luketenak. Honegatik zailagoa egin zitzaigun abesti sahararrak aurkitzea, ia denak Madrilen grabatuak baitziren, beraz copyright-dunak eta SGAEn daudenak asko. Hala ere, kosta bazitzaigun ere, zehaztasun hauek betetzen zituzten hiru abesti dotore aukeratu genituen bildumarako. Horretaz gain, Hababak poesia labur bat grabatu zuen espreski, Ametsen lehen bertsoarekin batera diskoari hasiera eman ziezaion.

Disko barruko liburuxkari dagokionez, jendea Saharako gatazkaz informatzeko intentzioarekin Saharako historia eguneratua idatzi dugu euskaraz eta gazteleraz, Nuyum elkarteko Enekoren laguntzaz. Eta alderantziz, sahararrek guk bizi dugun gatazkaren berri izan dezaten, Euskal Herriko historia ere sartu dugu.

Honetaz aparte, Arratiako gazte talde handi harekin egindako kanpamentuetarako bigarren bidaia horretan, guk geuk ateratako argazkiak jarri ditugu diskoari kolorea emateko asmoz. Aipatu beharra dago, guzti honi diseinu dotorea eman dion artista Unai Bergara izan dela, elkarlan honetan parte hartu duten beste kide denek bezala musu truk lagundu diguna.

Elkarlanaren helburuak

- Saharako, eta bide batez Euskal Herriko gatazkei buruz jendea informatzea.

- Kultura sahararra eta euskalduna zabaldu eta elkarbanatzea.

- Diskoarekin lortuko den diruarekin, Saharako elkarteen ezberdinen proiektu berriak aurrera ateratzea.

Abesti zerrenda:

01 Amets Arzallus Saharari I

02 Hababa Poesia

03 Jonu kantautorea Sahara libre

04 Siroka Iraultza sirokoak

05 El Mufid

06 Celosamente gordetako kantuak Salam Alekum

07 121Krew Lotsaren harresia

08 Hababa Batasuna

09 Al-istiglal Sargori den negu gorritik

10 Zein da Zein? Elkarrekin frontean

11 Garagardo Gura Sauce

12 Shwita

13 Mix6T Afrika

14 Odolaz Blai Bihotz ilunak

15 Norte Apache 10 segundu

16 Saharar musika

17 SKT Sekuentzia Askatasuna nire emaztea zen

18 Kasu! Gosea

19 Amets Arzallus Saharari II

20 Agurra

La generación de los 10 euros

Pablo Cabeza, periodista

GARA

Habitualmente las generaciones las entendemos como conjuntos de personas que, por haber nacido en fechas próximas y recibido una educación e influjos culturales y sociales semejantes, se comportan de manera afín o comparable en algunos sentidos. Bajo este aspecto, una persona, hasta el momento de su muerte, ha podido ser parte de una o veinte generaciones, dependiendo de la capacidad para absorber el entorno e identificarse con él. La generación actual, de alrededor de los veinte o veinticinco años, no deja de sorprenderme. No sabe lo que es comprar un disco, disfrutarlo sin auriculares... No valoran el soporte, sea en una oblea (cd) o en vinilo, esas cosas grandes con surcos; el arte añadido les importa un pito, aunque sean una obra de arte, como el sonido o las letras.

No hace mucho, un músico me comentaba, a pie de escenario, que las multinacionales habían perdido la oportunidad de bajar los precios hace años y que ya era tarde, que ahora, todo bajadas y ni precio asequible ni hostias. Hoy ese músico tiene ya disco en la calle editado por un sello local al precio de unos 13 euros. El concepto caro, barato, asequible... depende de la formación social de cada uno y del dinero de que disponga. Pero 13 euros no es, ni de lejos, el precio que ese músico estaba dispuesto a pagar por comprar un disco. Si uno se pasa por una de las tiendas/distribuidoras alternativas (me fijo en DDT/Gataska o Musikherria), puede hallar decenas y decenas de discos entre los 3, 5 (muchos) y los 8 euros. En algunos bares también se puede encontrar material alternativo a 10 euros. En los conciertos se venden discos al final, por lo general a otros 10 euros. No hay intermediarios, va todo a caja. Y me sorprendo una y otra vez, porque una maqueta resulta que vale casi lo mismo que lo que ofrece un sello formal vasco o casi una multinacional. Muchos grupos se han acostumbrado al redondeo: diez parece que les suena bien; a mí, fatal y por disposición mental pertenezco a su misma generación. La física es otra cosa.

Siento ponerles de ejemplo, pero los navarros Mr. Fylyn tuvieron su disco en la cadena Fnac a 18 euros. Eso pagué. Dudo que a este precio merezca la pena sacar disco alguno, pero ahí está la hazaña. ¿Se está forrando el grupo? No, por favor, seguro que ni han recuperado la inversión realizada. Sólo son víctimas de su generación y las estilizadas manos del sistema. La paradoja de todo esto es que los músicos que protestan por los precios y bajan música gratis, porque no hay quien pague lo que marca la etiqueta de la tienda, pierden toda razón moral cuando, llegado su momento, actúan sólo por la pasta.

ELEKTROTASUNA III - EHZ elkarteak antolaturik

San Malcom... ¡Ruega por nosotras y nosotros!

Ha muerto Malcom Mclaren. Su jeta de hormigón sonríe con sorna bajo unos rizos color zanahoria. Un personaje ambiguo donde los haya, con los principios morales escindidos de tal forma que sólo él podía encajar

Jakue Pascual GARA (15-04-10)

Esta historia underground comienza cuando las Angry Brigade ametrallan con balas de poesía símbolos franquistas en Londres, durante el Proceso de Burgos. O cuando el Partido del Diablo -King Mob- lanza la consigna de cerrar las Escuelas de Artes instaurando la dictadura del cualquiera puede hacerlo.

Malcom McLaren y Vivienne Westwood inauguran la boutique Sex. Ropa sado y eslóganes destroy. Malcom despliega la bandera roja con la hoz y el martillo como manager de los New York Dolls y hunde al grupo. De vuelta a la Inglaterra de 1975 impulsa los Sex Pistols. Malcom confiesa en «England's Dreaming» que su intención era vender montones de pantalones.

Y con ellos llegó el escándalo. Steve Jones llama viejo asqueroso al presentador de un programa televisivo por insinuarse a Siouxsie. La asociación de Malcom con Jamie Reid (artífice de la revista anarquista «Suburban Press» e ilustrador del libro «Leaving the 20th Century» del fundador de King Mob, Christopher Gray) monta un artefacto de ideas situacionistas, ácratas, ateas y nihilistas que estalla con «Anarchy in the UK», dejando a la Unión Jack hecha jirones. «God save the Queen» retumba en medio del Támesis y un imperdible sella con el lema la boca de la reina de Inglaterra durante su Jubilee. «Never minds the bollocks». El veto impone la ley de los no escenarios. «My way». Las responsabilidades sobre la descomposición del grupo y la tragedia de Sid y Nancy alimentan «La mugre y la furia» y la disputa por los derechos de autor enfrenta a Johnny Rotten -«No Irish, No Blacks, No Dogs»- con el promotor. Según McLaren, los Sex Pistols no comprendieron que sólo eran un «medio de transporte de unas ideas». -¿Alguien ha visto a Malcom?, pregunta Steve Jones mientras corre tras las huellas de unos zapatos de Teddy Boy. Michael Moorcock silba en el caos: -¡Fiuuuu...! Bienvenidos al gran timo del Rock´n´Roll.

Tras la disolución, McLaren se convierte en manager de Adam Ant y crea Bow Wow Wow. Edita su disco «Duck Rock» e introduce con «Buffalo Gals» los sones transgresivos de la cultura hip-hop en Europa. Tontea con la ópera, la canción ligera, los ritmos étnicos y la música disco como si fueran performances sonoras. Obtiene éxitos con temas como «About her» que Tarantino incluye en «Kill Bill 2», descubre la micromúsica, escribe radionovelas, plasma pinturas musicales, produce Fast Food Nation e intenta presentarse como candidato a la alcaldía de Londres.

Ha muerto Malcom Mclaren. Su jeta de hormigón sonríe con sorna bajo unos rizos color zanahoria. Un personaje ambiguo donde los haya, con los principios morales escindidos de tal forma que sólo él podía encajar. Un demoledor de estructuras puritanas y un cínico capitalista mercantil de corte utilitarista impulsor del modelo artista-empresario. Valgan como epitafio para su tumba en el mausoleo del espectáculo las palabras torticeramente conciliadoras del socialista de champán (y cantante de PIL) John Lydon (Rotten): «Por encima de todo era un entretenedor. Le echaré de menos».

Un comentario sobre el fanzine checo Skin Read Zine

Desde el blog Adiós Lili Marlen del que somos asiduos visitantes, tildan de “curiosísimo zine” al fanzine de la Republica Checa SkinRead Zine. Esta publicación proveniente de la Republica Checa, cede espacio a algunas bandas cuyos componentes tienen un pasado relacionado con movimientos nazis o con actitudes racistas como es el caso de la banda Orlik (acusados en su día de ser racistas), la banda Novacosm con un componente negro y cuyo cantante se identifico con el nazismo aunque ahora lo reniega pese haber sido cantante de la banda de RAC Rahowa o reseñas de festis de los polémicos Ultimo Asalto. También hay un articulo sobre los nazi-punks y decenas de símbolos de Sharp, antifas, anarcas, anti pc… y una entrevista a la banda de Malasya Anal Skins que se reivindican como la primera banda anarcosexista y en cuyo myspace tienen enlaces con The Veros y Ultimo Asalto.

Hechos como las invasiones soviéticas de la entonces Checoslovaquia (hoy Eslovaquia y Republica Checa) o de la Republica de Hungría que acabaron con las experiencias socialistas de organizaciones comunistas de estos lugares, propician que existan movimientos políticos de izquierdas, libertarios en su mayoría, que sean muy críticos o abiertamente antiPC. Este fanzine puede que sea un ejemplo de eso aunque plantea interrogantes…

El fanzine cuenta tambien con una pagina web que tambien se puede leer en ingles y en la que hay enlaces con secciones de RASH, bandas antifascistas.... (http://skinread.wz.cz/ )

“…hay una línea que divide al fascismo de los movimientos socialistas y es una evidencia el trasvase de fuerzas revolucionarias que objetivamente eran proclives a la izquierda hacia el fascismo…”

http://racez.blogspot.com/2010/03/la-polemica-sobre-el-rac-en-euskal.html

Musika bertoko-unibertsalaren bonoa. Ritxi Aizpuru (GARA)

Ritxi Aizpuru musika argitaratzailea

GARA

Musika egiten denean, egileak bere artearen zipriztinak modu unibertsalean egiten ditu, nahiz eta leku jakin batzuetan dauden oinarriturik. Sortutako kantu horien historiak geografia bati dagozkio eta, gero, munduaren zati material gisa geratzen da. Kontzeptua unibertsalitatearen partikulartasunean datza. Kantuek badute egitura sentikor bat herri baten atal soziologikoa kontuan hartzen duena. Kantuak unibertsora estrapolatu beharrean, leku, toki eta herri bati begira egon daitezke, txikitasunean aurkitu eredu menperatzaile eta agintedunak ekiditen. Toki txiki horietan errazago izango zaigu aurre egitea botereak betidanik buruan duen gobernu unibertsal horri. Mikrogizarteak mikroerresistentziak eraikitzeko.

2009ko hondarrean Eusko Jaurlaritzako Kultura Sailak abian jarri zuen kultura bonoa (25 euroren truke 40) kultura kontsumoa indartzeko, liburuak edo musika-euskarriak erosteko edo museo eta zuzeneko ikuskizunetan edo bestelako ekitaldietarako sarrerak erosteko, sektorearen susperraldi ekonomikoa bultzatu nahian. Bonoa Baskongadetan erabil zitekeen, baina mundu guztiko kultura gaiak eros zitezkeen. Nongo eta zein sektore indartzeko? Jakin nahiko nuke EHko zenbat disko saldu diren dendei bakarrik lagundu dien ekimenari esker. Unibertsalak (AC/DC) jan egiten du lokala (Gatibu). Ekimenak EHko taldeen diskoak eta liburuen salmenta estrategikoa hartu beharko luke soilik kontuan EHko kultura gal ez dadin. EHko musika unibertsalaren bonoa.

Kultura ez da hitz magikoa. Kultura kontzeptuaren inguruan hainbat eztabaida sor daiteke. Baina kultura noiztik da kultura? Kulturaren pertzepziorik ba al zuen gizakiak duela hamar mila urte? Gizakiaren zatiketa politikoa gertatzen denetik kultura hitza eta kontzeptuari arazoak sortzen hasten zaizkio. Zibilizazioaren sorrerarekin gizakia banatuta geratu zen agintearen kontzeptuaren menpe. Inork esango du aginterik gabeko gizarteak ez direla existitu, baina gizarte batzuek eraiki zuten aginte politikoa babesteko eta suntsitzeko eredua, eurek asmatu eta sortu eta, halaber, jarri zioten babesa: botereari erantsi zioten berehala kontrola zitekeen ezkortasuna, botere oro jarri zuten kulturaren beraren ukapen modura eta era honetan egin zioten aurre boterearen kulturari. Buruzagiak aginterik gabeko makilaren jabe ziren, botererik gabeko hitzaren jabe. Pierre Clastres filosofoaren «La societé contra l´Etat» liburuak argi erakusten du aurreko guztia. Jerarkiaren kultura zatitutako kultura da eta gizakiari lapurtutakoa zibilizazioak oinordetzan hartu du bere ordaina. Zibilizazioa arma eta su-arma gehienen jabe da. Mundua ez dago kontzientzia eta bihotzaren desioaren arabera egina.